Op de rem!

Het einde van dit jaar nadert als ik dit schrijf. Alweer!!… je hoort het vaker, maar ook ik denk en ervaar dat hoe ouder je wordt hoe sneller de tijd (lijkt?) te gaan. We zien het ook aan onze kleinkinderen. Van baby naar peuter, van peuter naar een persoonlijkheid die wil en kan meepraten en al een eigen mening heeft. Zo snel als dat gaat! En over dat meepraten; wat ís er veel gesproken in de periode dat ik dit stukje schrijf. We komen dan namelijk uit de verkiezingstijd. Avond na avond kwamen de bekende partijleiders voorbij met hun goede bedoelingen tegenover een presentator die uit was op een nieuwtje of slip of the tongue. Die voornemens klinken over het algemeen goed, denk je dan. Lijkt gunstig. Nu moet het omgezet worden in een formatie met plannen en voornemens. Maar dan gaan je gedachten ook al snel weer de andere kant op. Hoe moet het wel verder in deze wereld en in ons kleine maar dappere landje. Met het asielvraagstuk, de zo vurig gewenste vrede in Oekraïne, het bestand en de toekomst in Israël en Gaza, de ontwikkelingen in Amerika onder Trump, het bestendigen van de vrede in Europa, het ontkennen van wetenschap, het onderuithalen van gevestigde instituties, het neerhalen van objectieve media, het verspreiden van fake-nieuws, het ondermijnen van onze o zo bevochten democratie, de klimaatverandering, de voortdurende aandacht voor noodpakketten enz. enz. Ga er maar aanstaan. Daar richting in te kiezen. Ik geef het je te doen. Het goede daar in en voor te doen. Op zo’n moment als je dat echt bij je binnen laat komen, keer ík soms even weer terug naar het hier en nu. Laat dan wel eens even alles voor wat het is. Geniet van de tastbare dingen om ons heen. Koester dat vooral. De vrienden, ons gezin, de kleinkinderen, de tijd van het jaar. Zo zet ik voor mezelf de tijd wel eens even stil. -Wel mooi, zo’n handrem op jezelf-. Zit er volgens mij ook niet voor niks op… Laat me dan even niet meenemen op de stroom aan informatie, meningen, opinies, discussies, ruzies, tweets, meldingen, praatprogramma’s, oorlogsaankondiging en ga zo maar door. Kop in het zand steken? Nee, die kostbare en onbetaalbare momenten écht ervaren en even dáárop bezinnen. Oh zo belangrijk! Kun je er daarna weer even tegen. Voor u allen een gezond, vredig en gelukkig 2026 gewenst met hen die u lief zijn!

Ben Wanders, voorzitter PGOG
column voor Leeftocht (januari-februari 2026)